روایت اصلی
بر تخت نشستن شاهی خردمند
پس از هوشنگ، طهمورث به پادشاهی رسید؛ شاهی هوشمند و نیرومند که سود و زیان جهان را بهخوبی میشناخت. او در اندیشه آن بود که بدیها را از جهان دور کند و همهچیز را به سوی راستی و سامان ببرد.
طهمورث به مردم آموخت که از بدیها دوری کنند و راه نیکی پیش گیرند. در روزگار او، توجه به خرد و فرمانروایی دادگرانه بیش از پیش اهمیت یافت.
او نهتنها پادشاهی نیرومند، بلکه آموزگاری برای مردم بود که راه زندگی درست را نشان میداد.
با آغاز فرمانرواییاش، جهان گامی دیگر به سوی نظم و دانایی برداشت.
سامان دادن به زندگی و پوشاک
طهمورث به بهبود زندگی مردم پرداخت و آنان را با شیوههای تازهای از زیستن آشنا کرد. او از پوست جانوران برای ساخت پوشاک بهره گرفت و آن را گسترش داد تا انسانها از سرما و سختی در امان بمانند.
همچنین به مردم آموخت چگونه از طبیعت بهره ببرند و زندگی خود را آسانتر کنند.
در زمان او، زندگی از حالت ابتدایی فاصله گرفت و شکل منظمتری به خود گرفت.
این اقدامات باعث شد انسانها بتوانند با آسایش بیشتری در کنار یکدیگر زندگی کنند.
بدینگونه، پایههای زندگی اجتماعی مستحکمتر شد.
نبرد با دیوان و پیروزی
در روزگار طهمورث، دیوان و نیروهای اهریمنی در جهان پراکنده بودند و آرامش را بر هم میزدند.
او با نیروی بازو و ارادهای استوار به جنگ آنان رفت و در نبردی سخت، دیوان را شکست داد.
چنان بر آنها چیره شد که توانست آنها را به بند کشد و از آسیبرسانی بازدارد.
این پیروزی، امنیت و آرامش را به جهان بازگرداند و مردم را از ترس رهایی بخشید.
از همینجا بود که او به «دیوبند» شهرت یافت.
آموختن راز نوشتن از دیوان
دیوان که در بند طهمورث گرفتار شده بودند، برای نجات جان خود چارهای اندیشیدند.
آنها دانشی پنهان را آشکار کردند و نوشتن را به او آموختند.
بدینگونه، راز خط و نوشتار که پیشتر ناشناخته بود، به دست انسانها رسید.
طهمورث این دانش را نگاه نداشت، بلکه آن را به مردم آموخت تا همگان از آن بهرهمند شوند.
این رویداد، نقطهای بزرگ در تاریخ دانش و فرهنگ جهان بود.
گسترش دانش و پایان روزگار شاه
با گسترش نوشتار، راه دانش و آگاهی در میان مردم باز شد و جهان به سوی دانایی گام برداشت.
آنچه طهمورث بنیان نهاد، زمینهساز پیشرفتهای بزرگتر در آینده شد.
او جهان را از تاریکی و نادانی دور کرد و به سوی روشنایی و فرهنگ هدایت نمود.
اما همچون همه پادشاهان، روزگار او نیز به پایان رسید و از جهان رفت.
با این حال، نام و یاد او بهعنوان شاهی که دیوان را رام کرد و دانش را گسترش داد، جاودانه ماند.
